Pawłów to miejscowość, znajdująca się na terenie gminy Rejowiec Fabryczny, która pierwotnie nosiła nazwę Łyszcz. W 1470 roku Pawłów nabył prawa miejskie, które utracił po powstaniu styczniowym. Rozkwit Pawłowa był ściśle związany z rozwojem tutejszych rzemiosł szczególnie garncarstwa i bednarstwa. Rok 1612 należy przyjąć jako datę rozpoczynającą dzieje zorganizowanego cechu garncarzy Pawłowskich.

W 1796 roku biskup chełmski i lubelski Wojciech Leszczyc Skarszewski nadał cechowi garncarzy statut, który określał przywileje i powinności garncarzy pawłowskich.Od 1819 roku garncarze zrzeszeni byli w Zgromadzeniu Profesji Garncarskiej, któro posiadało księgi rzemieślnicze, pieczęć i skrzynkę rzemieślniczą.W archiwaliach z lat 40-tych XIX wieku odnajdujemy potwierdzenie istnienia Zgromadzenia garncarskiego w Pawłowie.

II połowa XIX wieku to okres świetności garncarstwa Pawłowskiego. Wzrosła liczba warsztatów i pracujących w nich garncarzy. Garncarstwem zajmowały się całe rodziny. W 1860 roku Pawłów liczył 583 mieszkańców, wśród nich było 130 pracujących rzemieślników, najliczniejszą grupę stanowili garncarze w ilości 86.

Na przełomie XIX i XX w Pawłowie było około 100 pracujących garncarzy. Pawłowscy garncarze dążyli do nadania nowych form swoim wyrobom, robili zaba¬wki dziecięce z gliny np. świstaki i figurki , dlatego też ich wyroby miały wielu chętnych nabywców.

W1903 roku podczas Wystawy Galanteryjnej w Warszawie za przyczyną ks. Piotrowskiego w oddzielnej gablocie wystawiono wyroby pawłowskie . Sprzedano wtedy ponad 1000 sztuk ceramiki imitującej wyroby starożytne.W okresie międzywojennym wśród garncarzy Pawłowskich byli „artyści", którzy pracowali dla okolicznego ziemiaństwa; np. Stefan Biełomiec, Teofil Wanarski, Michał Kryma i Hieronim Wanarski.

Wyroby pawłowskie były nadzwyczaj tanie, dzięki czemu miały duże powodzenie u ludności wiejskiej, która chętnie kupowała wyroby gliniane.Jedną z przyczyn tak niskiej ceny wyrobów była duża liczba garncarzy, w 1939 roku pracowało ich około 110, a swoje wyroby wypalali w 12 piecach. W 1936roku spółdzielnia garncarzy pawłowskich uruchomiła w Lublinie sklep-stragan, który prowadził Adam Tymuchowicz oraz Iwaniuk.


W okresie wojennym zginęło wielu garncarzy, ale warsztaty garncarskie były czynne i “wyrabiano w nich wyroby.
W 1950 roku liczyła ona już 50 członków i funkcjonowała jako Spółdzielnia Przemysłu Ludowego i Artystycznego „Jedność” w Pawłowie.W 1953 roku w Pawłowie pracowało około 60 garncarzy a w latach 60-tych już tylko 30.Następujący garncarze pracowali w latach 80-tych: Kazimierz Wanarski, Zenon Żołnacz, Jan Sławiński, Mieczysław Kiejda, Jan Kwiatkowski, Edward Kopciewicz, Aleksander Kozłowski, Leszek Korcewicz, Bolesław Kozioł, Józef Szokaluk i Mieczysław Kozioł.Głównymi odbiorcami pawłowskich wyrobów były galerie, muzea. Współpraca z Cepelią zapewniała im zbyt.